Extern kapitaal in de diergeneeskunde of niet?

Af en toe hoor je wel een keer een Vlaamse dierenarts een ballonnetje oplaten rond het toelaten van niet-diergeneeskundig kapitaal binnen de diergeneeskunde, hoor je wel een keer een collega luidop dromen over externe investeerders die helpen om zijn praktijk om te vormen tot een centrum waar hond lief wordt achtergelaten aan de goede zorgen van de dierenartsen en bijgeknipt en gewassen in het trimsalon het baasje opwacht terwijl die bekomt van de drukke werkweek in het wellness-centrum op de eerste verdieping.

Een en ander wordt ondertussen weer een stuk concreter nu investeringsmaatschappijen in Nederland, na andere landen, volledige dierenartsenpraktijken opkopen. In België kan dat momenteel niet omdat de Hoge Raad van de Orde niet toelaat dat niet-dierenartsen instappen in het kapitaal van een diergeneeskundige structuur. Vraag is of de Belgische dierenarts er belang bij heeft dat dat zo blijft of niet? Of moeten we eerder het belang van de maatschappij indachtig zijn, want waakt de dierenarts niet mee over o.a. de volksgezondheid?

In essentie draait de vraag rond de onafhankelijkheid van de dierenarts en diens maatschappelijke rol die niet door (zuiver) winstbejag gecompromitteerd mag worden. Over die onafhankelijkheid waken én de overheid én de Orde. Beide hebben echter bitter weinig te vertellen aan niet-dierenartsen die de praktijk overnemen en runnen met een behoorlijk rendement op hun investering in het achterhoofd. De dierenartsen in dienstverband zullen wel wat bijgestuurd worden als zou blijken dat hun persoonlijk rendement te laag ligt… of niet?

Zijn de Vlaamse (Belgische) dierenartsen bereid hun onafhankelijkheid op te geven voor een beter statuut en betere werkuren in een professioneel door managers gerunde structuur ten dienste van hongerige aandeelhouders? Willen (de meeste) dierenartsen zich niet gewoon vooral bezighouden met diergeneeskunde en zal in een dergelijk scenario hun arbeidsvreugde niet substantieel toenemen want verlost van alle niet-diergeneeskundige taken en beslommeringen? Is dat niet het betere scenario voor de jonge dierenartsen die, anders dan hun oudere collega’s die dag en nacht zwoeg(d)en, toch ook graag (meer) tijd willen maken voor gezin en ontspanning? Onafhankelijkheid en objectiviteit, who cares?

Trouwens, wat kopen de Belgische dierenartsen vandaag nog met die wettelijk en deontologisch opgelegde onafhankelijkheid? Leidt dat tot het nodige respect van de maatschappij, de overheid, de wetgever, het cliënteel? Leidt die onafhankelijkheid tot een unieke onderhandelpositie in het kader van nieuwe wetgeving die hun beroep raakt, tot correcte betaling van hun overheidsopdrachten, tot  … ? De vraag stellen, is het antwoord geven.

Tijd dus om doorheen alle geledingen van ons beroep na te denken over dit dossier en mee richting te geven aan de toekomst. Wel of geen extern kapitaal in de diergeneeskunde, en wat geven we daar wel of niet (graag) voor op en wat krijgen we (mogelijks) (niet) in de plaats?

Wie denkt mee?

Advertenties