Somnium verum evadit?

Vrijdagavond was ik, op uitnodiging van de voorzitter van het UPV, de “Union Professionelle Vétérinaire”, de Waalse dierenartsenvakbond, te gast op Vétérinexpo, de Waalse tegenhanger van Expovet. Het was mijn eerste keer op deze professioneel georganiseerde beurs alwaar Waalse en zelfs Franse collega’s elkaar treffen, bijpraten, zich bijscholen, nieuwe producten leren kennen …

Met collega dr. Chris Landuyt van de NGROD woonde ik het debat rond de “découplage” bij. Verschillende sprekers, sommigen zelfs opgetrommeld uit Frankrijk, kwamen aan bod en ventileerden argumenten tégen deze Europese dreiging die inhoudt dat, in het kader van de strijd tegen de antimicrobiële resistentie, het depotrecht van de dierenarts wordt losgekoppeld van zijn verschaffingsrecht. Concreet houdt deze “ontkoppeling” in dat een dierenarts wel nog kan beschikken over een depot met diergeneesmiddelen om zelf dieren te behandelen maar geen diergeneesmiddelen meer mag verschaffen aan zijn klanten. Enkel het voorschrijven rest. Een bedreiging uiteraard omdat een deel van de inkomsten van de dierenartsen net gegenereerd wordt door verschaffen. Zelfs de voorzitter van de Waalse boerenorganisatie, FWA, was tegen de “découplage” zo stelde hij kordaat … tot de voorzitter van de Waalse Orde even de puntjes op de i wilde stellen. Een kleine valse noot in wat voor de rest een geslaagd debat kan genoemd worden rond een toch wel erg geladen onderwerp. Alles verliep in een gemoedelijke, collegiale en respectvolle sfeer.

IMG_20141121_174851

In de week waarin, onder het mom van de vrije meningsuiting, aan Vlaamse zijde de diergeneeskundige belangenverdediging “ad fundum” de bodem van de beerput bereikte, was het bezoek aan deze diergeneeskundige beurs en de deelname aan het debat een ware verademing: respectvol en collegiaal ontvangen worden door de collega’s van het UPV, van de Waalse Orde, van de overheid; bijpraten en discussiëren bij een frisse pint of een glas fruitsap – ik moest nog ver rijden –  en vaststellen dat de Waalse collega’s verbroederen; laat op de avond aanschuiven aan een lange tafel waar diezelfde collega’s, actieve en gepensioneerde practici, dierenartsen werkzaam bij het FAVV, de Faculteit in Luik, de ministeries … joviaal en goedlachs klinken op het debat waar elke mening werd gezegd én werd gerespecteerd, en genieten van een copieuze maaltijd. De harde discussie werd gemeden zodat het gezellig samenzijn zeker niet in het gevaar kwam. Een verademing dus, en wat een contrast met wat ik, ondertussen toch wel wat gewoon, deze week allemaal las en hoorde. De Waalse dierenartsen vormen, alvast naar buiten toe, een hecht blok en tonen de wil om samen te werken, er samen iets van te maken.

IMG_20141121_213015

Maar droom even mee … Hét domus veterinaria: een nieuw huis betaald door de Vlaamse dierenartsen en vóór de Vlaamse dierenartsen, waar de belangen van de Vlaamse dierenarts écht worden verdedigd; bij het binnenkomen vriendelijk begroet worden door een secretaresse actief op het secretariaat gedeeld met de NGROD; een kleine maar efficiënte studiedienst waar enkele dierenartsen in dienst kennis vergaren, adviezen formuleren, (communicatie)strategieën uitdenken; enkele vergaderzalen waar de verschillende onderafdelingen op regelmatige basis samen zitten, waar een democratisch gekozen raad van bestuur de lijnen uitzet en een visie ontwikkelt met respect voor het eigen diploma, waar bijscholingen worden georganiseerd, regionale dierenartsenvereniging elkaar ontmoeten; een huis met jonge mensen aan het stuur, doch bijgestaan door en met respect voor een raad van wijzen, collega’s die vroeger de dienst uitmaakten maar door persoonlijke conflicten samenwerken heel moeilijk vonden; binnen hetzelfde huis waakt de NGROD over de geloofwaardigheid van het ganse beroep, met respect voor zijn wettelijke basis, en beheert samen met de collega’s van het nieuwe syndicaat het huis – symbool van samenhorigheid  en efficiëntie – zoals het  goede huisvaders betaamt. Een huis dat staat.

United we stand, divided we fall.

Advertenties